MIESZCZUCHY

Omomomomo.! ;** Na początku chciałabym Wam podziękować za to, że jesteście nawet w, tedy, kiedy ja nie mam szczególnie czasu na wstawianie czegokolwiek. Jest Was coraz więcej z czego strasznie się ciesze. 50 komentarzy przy ostatnim poście pobiliście rekord. ;* Uwaga! Linki do swoich blogów, które pozostawiliście przy ostatnim poście na pewno odwiedzę. Za obserwację również będę starała się odwdzięczyć. ;DD Teraz życzę Wam miłego czytania mam tym samym nadzieję, że się spodoba. ^_^

Od rana wczesnego stara się człowiek skonfrontować z rzeczywistością, która go otacza, opatula, skręca i próbuje unicestwić. Ale nic. Bierze człowiek tabletek tuzin na głowę. Dalej przez Życie, wśród ludzi, niby nienajgorzej, ale ludź też czasem świnia, też czasem baran. Ale oczy zmyślne urządzenia – zamknąć się da. ,, Autobusem zwanym pożądaniem’’ pędzi człek przez miasto i do gromady, wepchnięty, na siłę, bez pardonu, bez ceregieli, jak worek z kartoflami. A kartoflany worek, co? A, no worek, woreczek, koteczek, pieseczek, piteczek. Jego, to ze czcią trzeba traktować, w końcu kartofeleczek, pyreczki i skraweczki na obiadek do kefiru, czy do jajka. Weź ty człeka mało tu ich?
Ale godność się ma, idzie się dalej, bez awantury, bez krzyku. Uśmiech na twarz przyklejony, włosy rozwiane, no, to można udawać, że humorek dopisuje. Leci, to człowiek i wpada do sklepiku, do warzywniczka, zielonego i pachnącego selerem. Idzie wybrać jabłuszka, co, by je mógł na talerzyku ułożyć, idzie po gruszeczki, co, by je schrupać i marchewkę łapie w locie, leci, leci, leci i stoi i patrzy i patrzeć się nie napatrzył, bo co, bo, kto, bo jak, bo czemu, co, a ja, a co, a, kto, a… A pani weszła i oślepła i stanęła na naszym miejscu w kolejce i nóżkami przebierała, do lady leci, podbiega i uśmiech do sprzedawczyni i głosik maluteńki i och i ach, a Pani Asiu, a, czy ta babeczka, to świeża? A świeżuteńka, sprzed tygodnia zaledwie! Zachwycona kobiecina, bierze babę i gadkę ucina. Dwie bułeczki, masełko, szyneczka, serek, pół tuzina kabanosów. No, to ja, ja tak , ja , moja szansa na zakupy, myśli człek, podchodzi i uśmiech wali, bo przecież kulturalny jest, nie? No, to daje warzywka, prosi o więcej, bierze ciasteczka, bierze masełko, ucieka i wraca do pojazdu, autobusu. Rozluźnienie kulturowe, panie stoją, panowie siedzą. Trzęsie się strasznie, wzroki i wzroczki. Przez okno rzucane tchnienie rozpaczy, rozłąka z miastem, z wszystkimi. W końcu koniec wojaży, wychodzi się, rozgląda się i wraca się, prostą drogą, szlakową, naokoło drzewka, krzaczki i trawki. Nawet ptaszki, nawet żabki, nawet pszczółki, ale cosik brak, brak szumu, brak spalin, brak betonu. Wchodzi sobie człek do bramy i patrzy i rozmyśla i zdejmuje słuchaweczki z uszek i patrzy i rozmyśla.
I wie człek, że jakby zabrakło, choćby tej jednej świnki po drodze, to źle, by było człeczkowi. Bo człek ten kocha miasto, bo miasto, to życie i ludzie. I jakby jeszcze, to miasto człeka zapamiętało…